ناخن جویدن در کودکان بسیار شایع است

60 درصد کودکان 10 ساله ناخن خود را می جوند

گروهی که ناخن خود را نمی جوند گروه اقلیت سن مدرسه محسوب می شوند

معمولا از 5 سالگی شروع می شود

برخی از  3و حتی 2 سالگی

برخلاف سایر پستانداران انسان می تواند در هر حالتی – نشسته یا خوابیده- دست خود را به دهان نزدیک کند

بنابراین مکیدن شست یا جویدن ناخن آسان است

ممکن است زمینه ژنتیک هم مطرح باشد

زیرا ناخن جویدن در برخی از خانواده ها که والدین سابقه ناخن جویدن دارند - رایج تر است

کودکان مقلدین فوق العاده ای هستند

اگر بزرگسالی در خانواده عادت به ناخن جویدن دارد ممکن است کودک فکر کند این کار سرگرمی است

بنابراین ژنتیک  و محیط عواملی هستند که نقش مهمی ایفا می کنند

اگر 100 کودک سن مدرسه کلاس پنجمی را که  ناخن می جوند  را بررسی کنید هر سال تعدادی از آنها رفتار خود را ترک خواهند کرد

اگرچه در مقطع دبیرستانی نیز کاملا شایع است

تا سن دانشگاه فقط 20 درصد همچنان عادت خود را حفظ می کنند

تا 30 سالگی فقط 10 درصد ناخن خود را می جوند

ناخن جویدن راهی برای خروج تنش است

بنابراین  نمی توان به ناخن جویدن به عنوان یک عادت بد نگاه کرد

کودکی که ناخن خود را می جود کودک بدی نیست

راههای خروج تنش یا (Tensional outlets)  مثل مکیدن شست، سر کوباندن و ... در کودکان پیش دبستانی شایع است

راههای خروج تنش به شیوه "دست - صورت" مانند ناخن جویدن و دست بردن در  بینی در کودکان پیش دبستانی و همچنین رفتارهای ناشی از بیقراری و عصبانیت بسیار شایع است

همه ما لحظات بدی داریم که احساس فشار می کنیم

تنش موضوعی جهانی است

بزرگسالان از رفتارهایی مانند  سیگار کشیدن  و یا رفتارهای سالمی مانند پیاده روی  های تند استفاده می کنند

کودکان از محدودیت انتخاب برخوردارند اما به همان اندازه بزرگسالان نیاز به رهایی از تنش ها دارند

برخی از والدین تصور میکنند اینکه کودکی احساس تنش کند عجیب است

اگر کودکی احساس تنش می کند به دلیل قصور والدین نمی باشد

رشد کردن یک کار – شغل- سختی است –

والدین نباید و نمی توانند  تنش های زندگی کودک را حذف کنند

هر کودکی تنش های خاص زندگی خود را دارد

هر کودکی باید راههای کاهش تنش را به صورت مقبول اجتماعی و به شیوه قابل پذیرش شخصی فرا گیرد

آیا در مورد کودکی که ناخن خود را می جود به این معنی است که از تنش زیادی برخوردار است؟

پاسخ  منفی است

سال های پیش ناخن جویدن به  عنوان روانکاوان مدرسه فرمی از خود- آسیبی تلقی می شد

بندرت ما کودکی را می بینیم که  ناخن های خود را بجوند برای اینکه بخواهند به خود آسیبی برسانند

گاه برخی از کودکان تحت شرایط استرسهای خاصی ناخن می جوند مانند دیدن فیلم ترسناک یا موقع امتحانات مدرسه

اما به تجربه من  کودکان فقط ناخن خود را می جوند

بسیار ناخودآگاه صورت می گیرد به همین دلیل است که  شکستن این عادت سخت است

بهترین اقدامی که والدین می توانند انجام دهند این است که کاری انجام ندهند

"نق زدن، به یاد آوردن،  مثل بچه ها هستی، عفونی میشی" بی اثر است

فقط تنش بیشتری وارد می کنید

والدین می توانند از مدلهای کاهش استرس  شامل "تمرین شکست استرس" استفاده  کنند

همه کف اتاق دراز بکشند و تنفس عمیق انجام دهند یا خودشان را در یک  فضای  آرامش بخش تصور  کنند

ادامه دارد ....